نیایش
آیا هیچگاه
در دل شب،
دور از هیاهوی زندگی
بآسمان پر ستاره نگاه کرده اید؟
و روح شما بعظمت و زیبائی آن مجذوب شده است؟
این احساس احترام و ستایش بعظمت و زیبائی
و اظهار خضوع و تسلیم در برابر خالق آن
نیایش نامیده می شود.
نیایش، ارتباط قلبی انسان است با ذات عالم هستی
نیایش،راز و نیاز درونی انسان است با کمال مطلق
نیایش،کشش روح است بسوی کانون غیر مادی جهان
نیایش،پرواز انسان است بسوی پروردگار عالم
نیایش،منحصر بانسانها نیست
تمام موجودات عالم
در نیایشی بزرگ شرکت دارند
هر یک بزبان خود
خدا را تسبیح می کنند.
شعله شمع خود نیایشی است
و سوختن پروانه،
نیایشی دیگر...
خندهء معصوم کودک نیایشی است
و مهر پاک مادر نیایشی دیگر...
نیایش، یک مسیر روحانی و مکاشفه درونی است،
که در آن عصارهء وجود آدمی میجوشد،
میسوزد،
بروح مبدل میشود
بفراخنای عالم هستی بالا میرود
در وجودکل، حل میگردد.
آدمی قلب دارد
که مرکز احساس عرفانی
وارتباط با کانون نامرئی حیات
ودرک زیبائی است،
این قلب با محصولات عقل سیراب نمیشود،
نیایش،لطیف ترین و عمیقترین نیاز فطری قلب است.
هنگام نیایش
پردهای ضخیم عالم محسوسات
از روی قلب بکناری میرود
ومشعل فروزان روح آدمی
نورافشانی می کند.
نیایش، آرامش ضمیر میآورد
نفس را تصفیه میکند
روح را انبساط میدهد
ایجاد نشاط میکند
وظرفیت وجود انسان را
از کمال مطلق لبریز مینماید.
در میان نیایش ها نیایش عشاق، شوری دیگر دارد.
در میان عشاق عالم نیز،
علی (ع) جایگاه خاص دارد.
علی (ع)
مظهر کمال و عشق و انسانیت،
آنچنان عاشقانه راز و نیاز میکند
که دل آدمی آب میشود،
آنهمه فدرت و شجاعت
با آنهمه خضوع و بندگی
آنهمه شور و عشق،
با آنهمه ترس از فراق......
راستی که ما فوق طاقت بشری است.
اگر پیرزنی ضعیف،
که قدم بدروازه مرگ نهاده است،
از ترس و وحشت در مقابل خدای تضرع کند،
چندان تعجب آور نیست.
یا بیچارهءمضطری که جبر زمان بیرحمانه خروش کرده است،
امن یجیب بگوید ...
بازهم قابل درک است
ولی آنجا که قدرتمندترین و بی نیازترین مرد روزگار
از شب تا بصبح
خاضعانه راز و نیاز میکند و میگرید،
قابل فهم بشری نیست.
علی (ع) فریاد میزند:
((خدایا
من بخاطر ترس از جهنمت ترا نمیپرستم
به بهشت تو نیز طمعی ندارم
تو شایسته پرستشی
و محرک من فقط عشق به تو است.))
علی (ع) تاجر پیشه نبود که با خدای خود معامله کند
و در ازاء عشق پاداشی بخواهد،
عشق، شیرازهء حیات و هستی او بود
و بدون عشق
نمیتوانست زنده بماند.
دعای کمیل
شراره آتشی است که از قلب و روح علی (ع) برخاسته
علی (ع) آنرا بدوست خود کمیل تعلیم داده است.
مطلب بالا مقدمه ای کوتاه و گویا از شهید چمران است که بر ترجمه ی دعای کمیل نگاشته است.
