بیشتر وقتها زمانی که از چهار راه نادری رد می شد کانتینری نظرش را جلب می کرد . دلش می خواست وارد اونجا بشه و بدون داخلش چه شکلی و چه افرادی اونجا کار می کنند.
یک روز بهاری دلش را به دریا زد و وارد کانتینر شد . اول یک آقای به او خوش آمد گفت و ازش کارت شناسایی معتبر خواست .بعد از ثبت اطلاعاتش در رایانه وزنش را پرسید و بعد به همراه چند برگه او را به همکار دکترش معرفی کرد. خانم دکتر هم یکسری توضیحاتی برای او داد و چند تا سئوال پرسید، ازجمله آیا تا به حال عمل کردی یا به شما خون تزریق کردند بیماری خاصی نداری و...بعد با یک دستگاه از یکی از انگشتهاش یک قطره خون گرفت و اون را در روی کارت مخصوص گذاشت و آزمایش کرد ( بعد فهمید این تست هموگلوبین بوده) جواب خوب بود. دکتر برگه ها را تکمیل کرد و دو برگه کوچک به او داد که روی یکی شماره سریال بود و روی دیگری دو گزینه سبز و قرمز بود که اول با رنگ سبز نوشته بود خونم را برای تزریق به دیگران مصرف کنید و با رنگ قرمز نوشته بود خونم را برای تزریق به دیگران مصرف نکنید. که باید در پایان خونگیری یکی از دو گزینه را علامت می زد و در صندوق مربوطه می انداخت. سپس به سمت قسمت محل اهدا خون رفت. فرد دیگری در حال اهدا خون بود روی تخت کناری نشست تا کار او تمام شود. نگاهش که به کیسه خون او افتاد چشمانش سیاهی رفت احساس کرد ضعف کرده فکر کرد نمی تواند این همه خون بدهد از توی جیبش یک آبنبات در آورد و خورد. تصمیم جدی داشت که خون بدهد بنابراین سعی کرد برخودش مسلط باشد نوبتش که شد روی تخت مخصوص دراز کشید . آستینش را بالا زد و دستش را مشت کرد یک لحظه دردی را احساس کرد که ناشی از وارد شدن سوزن به رگش بود . آرام دراز کشید . انگشتهاش را باید مرتب باز و بسته می کرد. مدت زیادی طول نکشید که کارش تموم شد. بهش گفتند باید ده دقیقه ای دراز بکشد بعد هم بهش کیک و آب میوه دادند و تاکید کردند قبل از رفتن حتما آنها را بخورد و تا پانزده روز دیگر نیز هر روز دو قرص آهن بخورد تا دچار کم خونی نشود.
وقتی از کانتینر خارج شد احساس خوبی داشت .و فکر می کرد تجربه جالبی بود که بهتر است تکرار شود.
و اکنون می داند خون سالم او در رگ های دیگری در جریان است.و می گوید:
خون تو لبخند بر لب می نهد
نغمه های زندگی سر می دهد
